Zdrowe odżywianie

KWIECIEŃ 2019

ANANAS

 Ananas - charakterystyka

W Polsce przez długie lata ananasy można było dostać jedynie z puszki. Obecnie możesz kupić świeże ananasy nawet w osiedlowym warzywniaku. O właściwościach ananasa wiedzieli już Francuzi na dworze króla Ludwika XIV. Jeśli chcesz, aby twoja zdrowa dieta była przy okazji smaczna, do jadłospisu dodaj świeże ananasy, które mają niewiele kalorii.

 Ananas - właściwości

Ananas jadalny, nazywany też ananasem właściwym, to gatunek rośliny uprawnej, której plantacje występują w Chinach, Brazylii, Meksyku, na Hawajach i Filipinach. Ananas dojrzewa w okresie letnim.

Ananas osiąga masę 1-2 kg, a czasami nawet 5 kg. Plantatorzy rozmnażają ananasy, odrywając odrosty, z których kontynuowana jest dalsza uprawa. Owoce ananasa są wykorzystywane w przemyśle kosmetycznym, spożywczym, zaś cenne źródło bromeliny stanowi łodyga rośliny.

Większość osób nie ma pojęcia, jak rośnie ananas. Wielu z nas zastanawiając się nad tym, jak rośnie ananas, wyobraża sobie drzewa, jednak okazuje się, że ananas rośnie na stosunkowo niskich krzakach. Ananasa można wyhodować nawet w doniczce we własnym domu, jeśli zapewni się mu odpowiednie warunki.

Kalorii w ananasie jest bardzo mało, pomimo że są bogate w cukry proste (jak niemal wszystkie owoce) i witaminę C. Kalorie w ananasie to jedynie 50 kcal w 100 g świeżego owocu. Poza niewielką ilością kalorii ananasy zawierają też kwasy organiczne, związki miedzi i potasu oraz estry kwasu kawowego i p-kumarowego z glicerolem.

Ananas wydziela bromelinę, tzn. grupę enzymów proteolitycznych, która wykazuje właściwości przeciwzapalne i przeciwobrzękowe. Dzięki bromelinie właściwości ananasa to leczenie obrzęków pourazowych i pooperacyjnych (szczególnie przegrody nosowej i zatok).

Ponadto ananas ma właściwości łagodzące ból (szczególnie w medycynie sportowej). Dzięki właściwościom ananasa możliwe jest też obniżenie temperatury ciała podczas gorączki.

Zawarte w ananasie właściwości można również wykorzystać do zapobiegania osteoporozie, gdyż zawiera mangan, żelazo i miedź, wspomagania leczenia dny moczanowej oraz łagodzenia stanów zapalnych oskrzeli i płuc.

Zawarte w ananasie właściwości można również w czasie odchudzania, gdyż ananas wspomaga procesy przemiany materii.

Błonnik z ananasem są częstym składnikiem suplementów diety. Należy jednak pamiętać, że suplementy zawierające błonnik z ananasem nie są gwarancją utraty dodatkowych kilogramów. Błonnik z ananasem jedynie wspomoże nas w odchudzaniu, ale konieczna jest zmiana diety i zwiększenie aktywności fizycznej. Same suplementy diety zawierające ananasa nie przyczynią się do spadku wagi.

Ananasy są doskonałym źródłem wielu witamin i minerałów, między innymi witamin A, C, B1, B2, B6 oraz PP, a także kwasu foliowego, fosforu, cynku, miedzi, żelaza i manganu. W skład ananasów wchodzi enzym bromelina, który zmniejsza obrzęki, skraca procesy gojenia ran i urazów, a także zmniejsza ból towarzyszący urazom czy zabiegom medycznym. Bromelina łagodzi także procesy zapalne. Spożycie ananasów zaleca się osobom z problemami żołądkowymi i na diecie ze wzglądu na poprawę trawienia, niwelowanie niestrawności i zgagi. Ponadto enzym bromelina znacząco wspomaga trawienie białek.

Jedzenie ananasa zmniejsza również zgagę i inne zakłócenia ze strony żołądka, a bromelina to enzym, który jest w stanie rozłożyć tysiąckrotnie więcej protein niż sam waży.

Ponadto ananasa można wykorzystać we wspomaganiu rozpuszczania zakrzepów krwi oraz wzmacniania układu immunologicznego i niszczenia zmutowanych komórek rakowych.

 Ananas - zastosowanie

Ananas to nie tylko niski poziom kalorii i zdrowa dieta, ale także ważny składnik kosmetyków. Owoce ananasa cenione są w peelingach enzymatycznych, bromelina pomaga usuwać martwe komórki naskórka bez podrażnienia skóry. Ze względu na właściwości przeciwzapalne, ananasy używane są w kremach i balsamach antycellulitowych.

Dzięki zawartości witaminy C, ananasa wykorzystuje się do produkcji kosmetyków likwidujących przebarwienia skóry. Kremy do cery naczyniowej mogą zawierać wyciąg z ananasa. Sok z ananasa jest dobry na pękające wokół paznokci skórki.

 

Borówka amerykańska

Borówka amerykańska to owoc, którego właściwości lecznicze powinny docenić osoby, które chcą mieć sokoli wzrok. Podobno w czasie II wojny światowej brytyjscy piloci z Royal Air Force jedli borówki amerykańskie w celu poprawy widzenia w nocy. Ten owoc to także dobry sposób na problemy z pamięciąBorówka amerykańska, czyli borówka wysoka (Vaccinium corymbosum), to owoc, którego właściwości lecznicze zaczęto doceniać dopiero w XX wieku - wtedy zaczęto uprawę tych owoców.

Borówki amerykańskie należą do tej samej rodziny co jagody(borówki czarne). Borówki amerykańskie są nie tylko większe i słodsze w smaku od swoich kuzynek, lecz także są skuteczniejsze w profilaktyce niektórych chorób nowotworowych.

Borówka amerykańska na problemy z pamięcią

Borówka amerykańska może poprawiać pamięć - przekonują naukowcy z dwóch brytyjskich uniwersytetów - University of Reading i Penninsula Medical School - w magazynie naukowym "Free Radical Biology and Medicine"¹. Ich zdaniem to zasługa flawonoidów, które odwracają przychodzące z wiekiem ubytki w pamięci. Do takich wniosków doszli po trwającym 12 tygodni eksperymencie, w trakcie którego naukowcy uzupełnili dietę uczestników eksperymentu w borówki amerykańskie.

Już po trzech tygodniach zaobserwowali u nich poprawę pamięci i z biegiem czasu była ona coraz lepsza. Nie stwierdzono, jakie są precyzyjne mechanizmy działania substancji zawartych w owocach, ale badacze uważają, że poprawiają one istniejące połączenia w mózgu, usprawniają komunikację między komórkami i stymulują regenerację neuronów.

Borówka amerykańska skuteczna w profilaktyce niektórych chorób nowotworowych

Borówka amerykańska zawiera duże ilości fitoestrogenu, czyli hormonu roślinnego, który skutecznie blokuje działanie enzymów przyczyniających się do powstawania tzw. nowotworów hormonozależnych, np. niektórych nowotworów piersi, tarczycy czy wątroby (zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn).

Podobne, antynowotworowe właściwości ma też zawarty w borówkach kwas elagowy - przeciwdziała on rozwojowi nowotworów: m.in. płuc, przełyku oraz krtani.  Borówka wspomaga pracę oczu Borówka amerykańska jest także stosowana w leczeniu chorób oczu, takich jak zaćma i zwyrodnienie plamki żółtej. Borówka amerykańska a układ pokarmowy Owoce borówki amerykańskiej zawierają garbniki, które działają przeciwbakteryjnie - niszczą m.in. szkodliwe szczepy E. Coli.

Poza tym błonnik i antyoksydanty zawarte w borówce amerykańskiej biorą udział w usuwaniu z organizmu toksyn i szkodliwych produktów przemiany materii.

Marzec 2019

TRUSKAWKI  

Truskawka Powstała z... poziomki. Na starym kontynencie poziomki rosły dziko w lasach i na łąkach. Dopiero król Francji Ludwik XIV przez przypadek zmienił ten stan rzeczy. Wysłał on swoich szpiegów do Ameryki Południowej w celach militarnych, gdzie na terenie dzisiejszego Chile jeden z nich (Amèdèe-François Frèzier) znalazł poziomki dużo większych rozmiarów niż te znane Europejczykom

Truskawki mają liczne właściwości i wartości odżywcze, a dodatkowo kalorie (kcal), które dostarczają, można policzyć na palcach jednej ręki (chyba że są w czekoladzie lub ze śmietaną). Wpływ, jaki truskawki wywierają na zdrowie jest nie do przecenienia. Poleca się reumatykom, cierpiącym na schorzenia wątroby, a także nerek – są bowiem moczopędne. Truskawki działają też dobroczynnie na serce: obniżają poziom cholesterolu i ciśnienie tętnicze.

Truskawki mają liczne właściwości zdrowotne i wartości odżywcze, a dodatkowo mają niewiele kalorii. Truskawki poprawiają apetyt, gaszą pragnienie, leczą ból gardła i chrypkę. Przynoszą ulgę w zaburzeniach układu moczowego i polepszają trawienie – w takich przypadkach powinno się je jeść przed posiłkiem.
Zawarte w truskawkach pektyny pobudzają pracę jelit, a kwasy organiczne przyspieszają przemianę materii.¹ Ze względu na dużą zawartość witamin owoce te powinny być wybierane przez osoby cierpiące na anemię lub schorzenia związane z niedoborem witamin.
Truskawki zawierają także liczne witaminy, a zwłaszcza witaminę C. W 1 szklance truskawek znajduje się 82 mg witaminy C, co stanowi 120% dziennego zapotrzebowania u dorosłych.
Badania wykazały, że truskawki zawdzięczają swoje właściwości przeciwnowotworowe zawdzięczają sporej ilości witaminy C i kwasu elagowego.
Kwas ten jest antyoksydantem, wspiera układ odpornościowy i przeciwdziała substancjom rakotwórczym zarówno syntetycznym, jak i naturalnie występującym w żywności, przez co zapobiega przemianie nowotworowej komórek.¹
Truskawki maja więcej witaminy C niż słynące z niej pomarańcze.
Truskawki ponadto mogą neutralizować rakotwórcze działanie nitrozoamin, które zawarte są w produktach przetworzonych termicznie.
Właściwości antynowotworowe truskawek zostały potwierdzone naukowo. Zespół naukowców z Hiszpanii i Włoch potwierdził, że bogaty w polifenole wyciąg z truskawek może hamować namnażanie się komórek raka gruczołu sutkowego.
Z kolei błonnik pokarmowy zawarty w truskawkach wspiera perystaltykę jelit, przez co zapobiega rozwojowi raka jelita grubego.

GREJPFRUT

Grejpfruty mają wiele właściwości korzystnych dla zdrowia: są bogatym źródłem witamin C i beta-karotenu, dzięki czemu wzmacniają odporność organizmu. Mają zbawienny wpływ na serce, obniżając poziom cholesterolu i regulując ciśnienie. Grejpfruty są też ważnym składnikiem diet odchudzających - mają niewiele kcal i przyspieszają przemianę materii. Dlaczego jeszcze warto jeść grejpfruty?

Niskokaloryczny, orzeźwiający grejpfrut jest prawdziwą witaminową bombą, wzmacniającą odporność organizmu. Miąższ jednego owocu dostarcza więcej witaminy C niż zalecane dzienne zapotrzebowanie oraz jedną trzecią zalecanej dziennej dawki prowitaminy A, czyli beta-karotenu. Czerwone i różowe odmiany mają najwięcej witaminy C. Grejpfrut dostarcza też sporo witamin z grupy B oraz potasu.
Istnieje kilka rodzajów grejpfruta, które różnią się barwą, smakiem i ilością wartości odżywczych. Najzdrowszym i najpopularniejszym z nich jest grejpfrut czerwony, gdyż zawiera najwięcej witaminy C, likopenu czy karotenoidów. Czerwona odmiana wyróżnia się słodko-kwaśnym smakiem z wyraźną nutą goryczy, za którą odpowiedzialna jest narginina. Mniejszą popularnością cieszą się odmiany żółta i zielona. Są łagodniejsze w smaku, jednak zawierają mniej wartości odżywczych. Żółte grejpfruty są kwaśne, pozbawione goryczy. Natomiast odmiana zielona, zwana również sweety, to najsłodsza wersja grejpfruta. Jest krzyżówką grejpfruta i pomarańczy olbrzymiej, czyli pomelo. Co jednak ciekawe,  zawiera jednak o 25% więcej antyoksydantów niż odmiana czerwona.
Grejpfrut oprócz witamin i walorów smakowych zawiera również cenne flawonoidy. Występują one przede wszystkim w skórce, pestkach oraz białej błonce grejpfruta. Flawonoidy mają właściwości antybakteryjne, przeciwgrzybiczne oraz przeciwnowotworowe. Badania udowodniły, że grejpfruty mogą uchronić przed nowotworami żołądka, jelit, prostaty, pęcherza moczowego oraz szyjki macicy.
Wyciąg z pestek grejpfruta wspomaga leczenie wrzodów żołądka. Olejek grejpfrutowy ma działanie uspokajające i antydepresyjne.
Warto wiedzieć, że w aptekach jest dostępny ekstrakt z pestek grejpfruta, który zawiera wysoko skoncentrowany kompleks flawonoidów i witamin. Dzięki temu można dostarczyć organizmowi te cenne składniki, bez konieczności odczuwania nader gorzkiego smaku pestek czy błonek grejpfruta.
Grejpfruty są niskokaloryczne (w 100 g mają tylko 50 kcal), a do tego przyśpieszają przemianę materii, ułatwiają spalanie tłuszczów i oczyszczają organizm - dzięki czemu opóźniają proces starzenia i poprawiają urodę. Bezkonkurencyjna pod tym względem jest biała wewnętrzna skórka, czyli albedo (znajdująca się w niej naryngina lekko przeczyszcza). Nie warto więc pedantycznie oczyszczać z niej owoców, lepiej polubić jej lekko gorzkawy smak, szczególnie w czasie trwania diety oczyszczającej.
Grejpfruty mają niski indeks glikemiczny (IG=20), a do tego dzięki zawartości pektyn obniżają poziom glukozy we krwi, są więc owocami wskazanymi dla cukrzyków.
Grejpfruty mają niski indeks glikemiczny, dlatego są wskazane dla osób zmagających się z cukrzycą oraz zdrowych - w profilaktyce tej choroby.

Grejpfruty spowalniają proces rozkładu cukru w organizmie. Owoce te regulują  poziom glukozy we krwi oraz zwiększają wrażliwość komórek na insulinę. Są zatem polecane nie tylko cukrzykom, lecz także osobom chorującym na insulinooporność.

Są również małokaloryczne – jeden grejpfrut zawiera około 40 kalorii. Poza tym dzięki temu, że zawierają błonnik, zwiększają uczucie sytości.
Grejpfruty mają korzystny wpływ na serce – obniżają poziom cholesterolu i ciśnienie tętnicze, przeciwdziałają miażdżycy. Badania wykazały, że czerwone grejpfruty są skuteczniejsze niż inne odmiany w normalizacji poziomu lipidów. Mają też najwięcej likopenu i karotenoidów - silnych przeciwutleniaczy, które chronią przed miażdżycą, nowotworami i przedłużają młodość. Osoby, które mają podwyższony poziom cholesterolu, powinny jeść grejpfruty z błonkami, gdyż obfitują one w obniżający go błonnik.

LUTY 2019

Kukurydza

Historia kukurydzy rozpoczęła się 10 tysięcy lat temu w miejscu dzisiejszego Meksyku.  Starożytni skrupulatnie dobierali ziarna przeznaczane do uprawy. Wybierali te, z których rodziły się rośliny dorodne i smaczne.

Przez wiele lat roślina, która jest przodkiem kukurydzy, pozostawała tajemnicą. Jej odkrycie było niezwykle zaskakujące, ponieważ zewnętrznie jest zupełnie niepodobna do rośliny, którą znamy dzisiaj. Przodkiem kukurydzy okazała się meksykańska trawa Teosinie.

Kukurydza – wartości odżywcze

Ziarna kukurydzy są niezwykle odżywcze i dostarczają dużej dawki energii.Kukurydzę można uznać za źródło magnezu. Dzienne zapotrzebowanie osoby dorosłej na ten pierwiastek wynosi około 350 mg, więc 100 g kukurydzy zaspokaja ponad 1/3 zapotrzebowania. Jako roślina zbożowa dostarcza przede wszystkim węglowodanów, czyli podstawowego składnika energetycznego diety. W 1/5 zaspokaja także zapotrzebowanie na żelazo u mężczyzn.

Kukurydza – odmiany

Istnieją niezliczone odmiany kukurydzy. Możemy uprościć tę klasyfikację, porządkując je zgodnie z ich przeznaczeniem, które jest zależne od konstrukcji ziarna. I tak wyróżniamy kukurydzę przeznaczaną na mąkę, produkcję popcornu, kukurydzę słodką.
Ziarna kukurydzy przeznaczonej do wyrobu mąki zawierają delikatną skrobię i mączne ziarna. Z kolei w ziarnach odmiany kukurydzy słodkiej węglowodany nie są konwertowane do skrobi, pozostają w postaci prostszej, przez co nadają słodki smak. Ziarna kukurydzy na popcorn są małe i twarde. Najbardziej popularne są odmiany kukurydzy o żółtej i białej barwie ziaren. W naturze występuje jednak cała paleta barw – ziarna przybierają kolory niebieski, różowy, czarny, czerwony. 

Ciekawostka

Kukurydza służy jako surowiec w wielu gałęziach przemysłu. Jest wykorzystywana między innymi na rynku paliwowym. Służy do wytwarzania bioetanolu, czyli odwodnionego alkoholu, który można wykorzystywać jako paliwo samochodowe samodzielnie lub w połączeniu z benzyną. Paliwem zawierającym bioetanol jest m.in. E10, powszechnie stosowane w USA. Zawiera 10% bioetanolu i 90% benzyny.

Biały ser

Biały ser jest nie tylko smaczny, ma też wiele wartości odżywczych. Nic więc dziwnego, że w polskiej kuchni od lat jest cenionym produktem wykorzystywanym na rozmaite sposoby.
Po biały ser powinniśmy sięgać jak najczęściej, gdyż jest bardzo dobrym źródłem pełnowartościowego białka. Zawiera ono niezbędne aminokwasy, tzn. takie, których organizm nie potrafi sam wytworzyć, więc trzeba je dostarczyć z jedzeniem. Biorą one udział w tworzeniu nowych i odbudowaniu uszkodzonych komórek. Jest w nim trochę magnezu (reguluje pracę układu nerwowego), potasu (wspomaga mięśnie) i cynku (wzmacnia odporność). Są witaminy: A (niezbędna dla oczu), D (wspomaga wchłanianie wapnia), z grupy B (biorą udział w produkcji licznych hormonów i enzymów, poprawiają stan skóry) i E (chroni komórki przed działaniem wolnych rodników). Witaminy te opóźniają również starzenie.

Biały ser zawiera tez wapń. Spośród nabiału ma go jednak najmniej. Aby zaspokoić dzienne zapotrzebowanie organizmu na ten pierwiastek (800–1200 mg), trzeba zjeść niemal 1 kg twarogu. Ten mleczny produkt poprawia przemianę materii, a do tego łagodzi stany mdłości wywołane zatruciem pokarmowym. Jego spożywanie jest polecane osobom cierpiącym na chorobę wrzodową oraz przy nadkwasocie żołądka. Jest również polecany w stanach zapalnych błony śluzowej jelit. Zapobiega też powstawaniu otyłości, cukrzycy, nadciśnieniu miażdżycy i nowotworom.

Styczeń 2019r.

PIECZARKI

Pieczarki mają rewelacyjny wpływ na zdrowie człowieka – twierdzą naukowcy. Niezależna od siebie badania dowiodły, że obecność pieczarek w diecie pomaga m.in. w odchudzaniu, wzmacnia odporność, wspomaga układ krążenia.

Ze względu na wyjątkowe właściwości prozdrowotne, pieczarki zaliczono do tzw. żywności funkcjonalnej. Oprócz wartościowego białka (zawiera prawie wszystkie aminokwasy), dobrze przyswajalnych węglowodanów i tłuszczów (w tym korzystnych dla zdrowia wielonienasyconych kwasów tłuszczowych), pieczarki są dobrym źródłem potasu, miedzi, selenu, zawierają jod, błonnik, witaminę A, E, witaminy z grupy B (w tym kwas foliowy), a nawet witaminę D.

Poznajcie sześć zdrowotnych powodów, dla których warto włączyć pieczarki do codziennej diety.

 Pieczarki zmniejszają apetyt

Są niskokaloryczne (100 g to zaledwie 22 kcal), zawierają mało tłuszczu, sporo błonnika (ok. 10 proc. suchej masy grzyba) i wody (nawet 80 – 90 proc.), co zapewnia długotrwałe uczucie sytości. Dodatkowo, pod względem odżywczym pieczarki są pełnowartościowym produktem.

Naukowcy z Johns Hopkins Weight Management Center w Baltimore zalecają, aby osoby, które chcą schudnąć, pieczarkami zastępowały czerwone mięso. Ci sami uczeni zwrócili również uwagę na fakt, że osoby, które regularnie spożywają grzyby, mają lepsze parametry dotyczące składu ciała (czyli zawartości w organizmie tłuszczu, mięśni, kości i wody), nie zmagają się też z efektem jo jo.

Ekstrakt z pieczarek ma właściwości antynowotworowe

Antyrakowe działanie grzybów od dawna znane są medycynie Wschodu. Badania zachodnich naukowców wykazały, że właściwości te związane są z obecnością w ich składzie polisacharydów grzybowych i terpenów. Eksperci sugerują również, że wyciąg z białych pieczarek może odegrać ważną rolę w zapobieganiu rakowi piersi i prostaty (substancje zawarte w ekstrakcie hamują enzymy odpowiedzialne za rozwój komórek nowotworowych).

 Pieczarki obniżają ciśnienie i poziom cholesterolu we krwi

Badania laboratoryjne wykazały, że dieta bogata w grzyby przyczynia się do obniżenia poziomu szkodliwego cholesterolu (LDL) we krwi. Dodatkowo dzięki obecności potasu (100 g pieczarek zaspokaja 10 proc. dziennego zapotrzebowania na potas) i niskiej zawartości sodu wpływają na obniżenie ciśnienia krwi, zmniejszając tym samym ryzyko udaru i zawału serca. Układ krążenia wspomaga również miedź obecna w pieczarkach.

Pieczarki wzmacniają odporność

Badania przeprowadzone na Florida State University wykazały, że codzienna porcja grzybów wzmacnia odporność i zdolności samonaprawcze organizmu. Jest to zasługa m.in. selenu (100 g pieczarek zaspokaja 17 proc. zapotrzebowania na selen osoby dorosłej). Ten składnik mineralny wpływa na zwiększenie się liczby przeciwciał a także hamuje namnażanie się drobnoustrojów chorobotwórczych. Udział pieczarek w budowaniu odporności potwierdzili bostońscy lekarze z Human Nutrition Research Center on Aging at Tufts University. U zwierząt karmionych suszonymi pieczarkami zaobserwowali lepszą odporność na zakażenia salmonellą.

KOKOS

Kokos to orzech, który swoje właściwości zdrowotne zawdzięcza wyjątkowym wartościom odżywczym - zwłaszcza rzadko spotykanej grupie kwasów tłuszczowych, które m.in. przyśpieszają przemianę materii. W związku z tym kokos jest polecany m.in. na odchudzanie.

Kokos to orzech, którego właściwości zdrowotne są doceniane nie tylko przez jego amatorów, lecz także przez naukowców. Nic dziwnego - miąższ kokosa, czyli biała i mięsista wyściółka twardej skorupy orzecha, jest bogaty w błonnik, potas, magnez i fosfor, a także w kwas foliowy. Jednak największą wartość zdrowotną przypisuje się zawartym w miąższu kokosa nasyconym kwasom tłuszczowym. Nie są to jednak te same nasycone kwasy tłuszczowe, które znajdują się w większości produktów pochodzenia zwierzęcego, czyli trójglicerydy długołańcuchowe (LCT), przyczyniające się do podwyższenia poziomu cholesterolu i rozwoju miażdżycy. Nasycone kwasy tłuszczowe zawarte w kokosie to trójglicerydy średniołańcuchowe (MCT), które są metabolizowane w zupełnie inny sposób. W związku z tym, że ich cząsteczki są mniejsze, proces ich metabolizmu jest szybszy. Nie wymaga bowiem obecności enzymów, które biorą udział w metabolizmie tłuszczów LCT, czyli lipazy i żółci. Kwasy MCT omijają komórki tłuszczowe i z przewodu pokarmowego wchłaniają się bezpośrednio do żyły wrotnej. Dzięki temu nie są odkładane jako materiał zapasowy, lecz stanowią szybko dostępne źródło energii.

Kokos na odchudzanie

Tę właściwość kokosów wykorzystują osoby będące na diecie odchudzającej. Z kolei brazylijscy naukowcy, których wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie "Lipids", przekonują, że kokosy powinny włączyć do diety zwłaszcza osoby zmagające się z otyłością brzuszną, gdyż wspomagają walkę z nią.

Kokos obniży poziom cholesterolu

Nasycone kwasy tłuszczowe zawarte w miąższu kokosa nie przyczyniają się do podwyższenia poziomu cholesterolu i rozwoju miażdżycy. Z badań opublikowanych w czasopiśmie „Lipids” wynika, że przyczyniły się one do wzrostu poziomu "dobrego" cholesterolu HDL i obniżenia jego "złej" frakcji LDL, a co za tym idzie - zmniejszyły ryzyko rozwoju miażdżycy, a dalej chorób serca. Dowodów na pozytywny wpływ kokosa na pracę układu sercowo-naczyniowego można szukać także w Australii i Polinezji. Mieszkańcy tych rejonów spożywają najwięcej produktów kokosowych na świecie i rzadziej zapadają na choroby serca. Jednak sceptycy zauważają, że nie wiadomo, czy ma to związek z dietą z udziałem kokosów, czy może w grę wchodzą inne czynniki.

Kokos na próchnicę i pleśniawki

Kokos może zapobiegać powstawaniu próchnicy – przekonują naukowcy z Athlone Institute of Technology (AIT) w Westmeath (Irlandia). Wszystko dzięki zawartemu w nim olejowi kokosowemu, który, w kontakcie ze śliną (a konkretnie z zwartymi w niej enzymami trawiennymi), zapobiega przyleganiu i osadzaniu się bakterii będących przyczyną próchnicy, a tym samym ich namnażaniu się w jamie ustnej.

Kokos – zastosowanie w kuchni

Miąższ kokosa można zjeść od razu po rozłupaniu orzecha, prosto ze skorupy, albo przyrządzić na jego bazie desery.

Świeżo starty miąższ kokosa z dodatkiem gorącego mleka lub wody może być bazą do mas i kremów. Z kolei wysuszony i starty miąższ orzecha kokosowego, czyli wiórki kokosowe, może być ozdobą ciast i tortów, a także posypką do deserów, sałatek owocowych i lodów. Wiórki kokosowe sprawdzą się także jako panierka do ryb. Ponadto kokosy można łączyć z ziemniakami czy ryżem.

Warto wiedzieć, że mąka kokosowa, produkowana z drobno zmielonego, wysuszonego i odtłuszczonego miąższu kokosa, zawiera najwięcej błonnika spośród wszystkich mąk oferowanych na rynku. Ponadto nie zawiera glutenu i jest hipoalergiczna, dlatego mogą ją spożywać osoby zmagające się z celiakią czy alergią na gluten oraz innymi alergiami pokarmowymi.

Grudzień 2018

Seler

1.      Seler jest z jednym z najstarszych warzyw świata.

2.      W starożytnej Grecji  liście selera wykorzystywane były do ozdabiania głów zwycieżkich sportowców.

3.      Do Polski seler trafił w XVI wieku za sprawą pochodzącej z Włoch, Królowej Bony (stąd nazywany jest, wraz z kilkoma innymi warzywami „włoszczyzną”)

4.      Seler jest alergenem pokarmowym i może wywoływać reakcje alergiczne, z tego względu jego obecność w produktach spożywanych musi być deklarowana na etykiecie produktu.

5.      Seler może wywoływać różnorodne objawy kliniczne: rumień, pokrzywkę, obrzęk, astmę czy też nieżyt nosa. Rośliny z tej samej rodziny, czyli marchewka, pietruszka lub koper włoski powodują występowanie reakcji krzyżowych.

6.      100 gramów selera korzeniowego dostarcza około 42 kalorii.

7.      Seler to bardzo zdrowe i pożywne warzywo o wielu właściwościach.

8.      Seler kupić możemy przez okrągły rok- nie jest produktem sezonowym.

9.      Suszone liście selera należy przechowywać w zacienionym i suchym miejscu.

Ananasy

1.      Ananasy osiągają wagę od 1-2 do aż 5 kg.

2.      W Japonii i na Tajwanie wykorzystuje się bromelię (enzym występujący w ananasach ) do leczenia pacjentów ukąszonych przez insekty czy pogryzionych przez zwierzęta.

3.      Ananas trzymany w lodówce, szybciej się psuje.

4.      Sok ananasowy jest jednym ze składników tradycyjnego karaibskiego drinka zwanego PinaColada (dodaje się do niej również kokosową śmietankę i biały rum)

5.      Ananas jest uznawany jako afrodyzjak

6.      Przemysłowo bromelia wykorzystywana jest do zmiękczania mięsa.

7.      W naturze wytwarzanie przez rośliny bromeliny jest strategią obronną przed larwami owadów, dla których jest ona toksyczna

8.      Ananas w języku angielskim to Pineapple, w języku francuskim i niemieckim tak jak w języku polskim – Ananas, w języku hiszpańskim - Pina

9.      Najwięksi na świecie producenci ananasów to: Kostaryka, Filipy, Brazylia, Tajlandia i Indie.

Listopad  2018

Jajko

Jaja jako bogate źródło substancji odżywczych są podstawą wielu potraw. W Polsce najczęściej spożywa się jaja kurze, a także kacze, gęsie i przepiórcze i indycze, w ostatnimi czasy wzrasta popularność jaj strusich. Jaja towarzyszą człowiekowi od początku jego istnienia. Jaja rybie (ikra) w postaci kawioru uważane są za wyrafinowany przysmak.

Przechowywanie

Najczęściej jajka przechowuje się w lodówce. Poza lodówką nie myte świeże jajka kurze mogą leżeć nie dłużej niż przez 14 dni od daty ich złożenia. W tym czasie jajo chroni kutykula, czyli własna cienka warstwa ochronna. W chłodnej spiżarni surowe jaja poleżą tylko przez 2 tygodnie. Po 14 dniach od zniesienia trzeba przechowywać  jaja wyłącznie w lodówce, w temperaturze poniżej +7°C.

Rady praktyczne:

·         Najsmaczniejsze są jajka między 3. a 10-14. dniem od dnia złożenia ich przez kurę,

·         Jaj nie powinno się przechowywać w pobliżu ziemniaków, jabłek, owoców cytrusowych, orzechów, czosnku, cebuli i serów, ponieważ negatywnie wpływają one na smak jajek.

·         jaj nie powinno się myć, aby nie zniszczyć naturalnej zewnętrznej funkcji ochronnej skorupki przed zarazkami i utratą wilgoci.

·         Świeże jajka powinny leżeć węższym końcem w dół. W takiej pozycji jajo wolniej się starzeje.

·         Nie zamraża się jaj w skorupce.

·         Jajka gotowane na twardo trzeba szybko ostudzić i włożyć do lodówki w ciągu 2 godzin od ugotowania, spożyć w ciągu 3-5 dni. Jaja gotowane na twardo (całe) nie powinny być zamrażane, ponieważ stają się gumowate i wodniste.

Właściwości odżywcze

Jajka są prawdziwą odżywczą bombą - znajdziemy w nich witaminę A, K, ,E, D, B12, kwasfoliowy, potas, siarkę, cynk oraz żelazo. Produkt ten jest również źródłem lecytyny, zeaksantyny i choliny. Jedynym problemem jest zawartość w nich awidyny (rodzaj białka), która łącząc się z biotyną, czyli witaminą H, tworzy połączenia uniemożliwiające wchłanianie tej witaminy. Na szczęście awidyna jest aktywna jedynie w jaju surowym. Wystarczy więc jajko ugotować, by w pełni korzystać z jego wartości odżywczych.

Białka

Białko jaja zawiera aminokwasy tzw. egzogenne, których organizm człowieka nie jest w stanie wytwarzać, niezbędne w prawidłowym żywieniu. Również proporcje tych aminokwasów są odpowiednie dla potrzeb człowieka i rzadko spotykane w innych produktach.

Tłuszcze

Tłuszcze zawarte w jaju mają złożony skład: około 60% to triacyloglicerole (in. trójglicerydy), ok. 30% to fosfolipidy, 6% - cholesterol w formie wolnej i zestryfikowanej, ok. 1% - wolne kwasy tłuszczowe. Najcenniejszymi dla organizmu człowieka są fosfolipidy w tym lecytyny, z których powstaje cholina wpływająca na poprawę pamięci oraz działanie układu nerwowego i mięśniowego. Lecytyny i sfingomielina zmniejszają  wchłanianie cholesterolu w przewodzie pokarmowym.

Węglowodany

Jaja zawierają niewielkie ilości węglowodanów. Jajek nie muszą się więc obawiać osoby, które chcą schudnąć.

Składniki mineralne

Jajo jako komórka rozrodcza zawiera wiele składników mineralnych niezbędnych dla rozwoju potencjalnego nowego organizmu. Na uwagę zasługuje też skorupa jaja, która zawiera ogromne ilości wapnia przyswajalnego przez organizm człowieka. Po wyprażeniu i zmieleniu skorupka może być wykorzystana jako tani i doskonały suplement wapnia.

Składniki bioaktywne

W jajach są związki karotenoidowe: beta-karoten, kryptoksantyna, luteina i zeaksantyna. Dwa ostatnie to jedyne karotenoidy obecne w ludzkim oku, skumulowane w barwniku plamki siatkówki, mające istotny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie narządu wzroku i zapobiegające degeneracji plamki żółtej. Cennym składnikiem jaj jest cholina, która bierze aktywny udział w budowie i funkcjach mózgu i układu nerwowego.

Cholesterol a zdrowie

W jajku występuje też cholesterol, który ma niewielki wpływ na poziom cholesterolu we krwi.

Brokuł

Brokuł (kapusta szparagowa), jest to roślina jednoroczna należąca do rodziny kapustowatych. Prawdopodobnie pochodzi z Cypru. Był powszechnie uprawiany w starożytnej Grecji i Rzymie.

Występowanie

Historia brokułów sięga czasów starożytnego Rzymu. W Stanach Zjednoczonych kapusta szparagowa pojawiła się dopiero na początku dwudziestego stulecia. Obecnie warzywa te uprawia się niemal na całym świecie – największą rolę odgrywają w rolnictwie Chin, Indii, Stanów Zjednoczonych, Hiszpanii, Francji i Włoch. Brokuły można uprawiać w przydomowym ogródku. Warzywo to lubi nasłonecznione miejsca, osłonięte od wiatru. Brokuł rozwija się optymalnie na żyznym i zasobnym w próchnicę podłożu. W przypadku suszy należy pamiętać o regularnym podlewaniu rośliny, z racji tego, że słabo radzi sobie z dłuższymi przerwami w dostępie do wody.

Przechowywanie

Dobrej jakości brokuły mają kolor ciemnozielony wpadający w niebieski a ich pączki są szczelnie zamknięte. Jeżeli brokuły mają kolor żółto-zielony – oznacza to, że najprawdopodobniej w wyniku nieodpowiedniego przechowywania utraciły już wiele witamin a ich jakość nie jest najlepsza. Należy zawsze szybko umieścić świeżo zebrane lub zakupione brokuły w chłodnym miejscu – najlepiej w chłodziarce, w temperaturze nieco powyżej 0°C, z wysokim poziomem wilgoci. W odpowiedniej temperaturze, z właściwym poziomem wilgotności, zachowają świeżość do 13 dni.

Właściwości odżywcze

Brokuły to przede wszystkim doskonałe źródło jednego z najsilniejszych antyoksydantów - witaminy C. Podobnie, jak inne zielone warzywa, zawierają także mnóstwo witaminy K, która w naszym organizmie odpowiada przede wszystkim za prawidłowy przebieg procesów krzepnięcia krwi, a także oczyszczający chlorofil. Ze względu na zawartość witaminy B9, czyli kwasu foliowego. Dostarczą nam również innych witamin z grupy B, szczególnie B2, B5 i B6. Zawierają sole mineralne
i mikroelementy; dużo wapnia, żelaza, fosfor, magnez, siarkę i potas. 100 g brokułów dostarcza 3,3 g białka, 560 mg potasu, 80 mg wapnia, 30 mg magnezu,     4 mg żelaza, 200 mg fosforu.

Zastosowanie

Brokuł to warzywo nie tylko niezwykle zdrowe, ale także bardzo smaczne. Warto wiedzieć, że do jedzenia poza różami nadają się również łodygi. Jednak, aby brokuł nie stracił podczas obróbki termicznej swoich dobroczynnych właściwości, należy wiedzieć, jak należy się z nim obchodzić. Jednym z najzdrowszych sposobów na przyrządzenie brokułów jest gotowanie ich na parze. Wystarczą 3-4 minuty, aby uzyskać wyjątkowy smak i zachować wszelkie wartości odżywcze. Inną metodą, którą z powodzeniem możemy zastosować w domowym zaciszu, jest gotowanie w wodzie – wystarczy dodać do niej odrobinę soli i soku z cytryny. Po 2-5 minutach gotowania są już idealnym składnikiem naszych dań, sałatek czy zup. 

Dla zdrowia

Ze względu na bogactwo zawartych w nim składników odżywczych, został okrzyknięty „królem warzyw”. Róże brokułu charakteryzują się wysoką zawartością białka, witamin, soli mineralnych oraz błonnika, a spożywanie około 150 g tego warzywa, zaspokaja dziennie zapotrzebowanie człowieka na witaminy A, B1 oraz C.

Zawiera wiele cennych pierwiastków wspomagających prawidłowe funkcjonowanie organizmu, między innymi wapnia, magnezu, fosforu, żelaza i potasu. Zawarty w nich sulforafan pobudza produkcję enzymów, które pomagają chronić naczynia krwionośne, zmniejszając ryzyko zawałów serca i udarów mózgu. Jest także przydatny w procesie oczyszczania organizmu z toksyn i zapobiega przeziębieniom. Jego regularne spożywanie obniża ryzyko wystąpienia chorób nowotworowych płuc i układu trawiennego. Z uwagi na wysoką zawartość potasu przy jednoczesnej niskiej zawartości sodu, brokuł jest polecany osobom cierpiącym na choroby serca i nerek. Może być też bez większych ograniczeń spożywany przez cukrzyków, ponieważ węglowodany występują w nim w małej ilości.

Banan

jest owocem byliny z rodziny bananowatych. Słowo banan pochodzi od arabskiego słowa banan, oznaczającego palec.

Występowanie

Uprawiany jest w rejonach tropikalnych i subtropikalnych:

·         w Ameryce Łacińskiej (m.in. Brazylii, Ekwadorze, Kolumbii, Kostaryce, Hondurasie),

·         w Afryce Wschodniej, Zachodniej i Południowej
 (m.in. w Kamerunie, Nigerii, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Demokratycznej Republice Konga, Ghanie, Burundi, Kenii, Rwandzie, Tanzanii, Ugandzie),

·         w Australii i krajach Pacyfiku (m.in. Australii, Mikronezji, Filipinach, Papui-Nowej Gwinei),

·         Azji (m.in. Indiach, Bangladeszu, Tajwanie) a także Turcji.

Przechowywanie

Banany należy przechowywać w chłodnym i ciemnym pomieszczeniu, ale nie w lodówce, ponieważ pod wpływem niskiej temperatury mogą stracić cenne składniki odżywcze. Nie powinno się trzymać ich w ciepłych i nasłonecznionych miejscach, ponieważ przyspiesza to proces ich dojrzewania. Banany można trzymać wraz z innymi owocami, jednakże z dala od jabłek, ponieważ wtedy też mogą szybciej zacząć ciemnieć i dojrzewać.

Właściwości odżywcze

Banany to źródło wielu cennych substancji odżywczych, w tym zwłaszcza niektórych pierwiastków mineralnych, witamin, białka
a także błonnika pokarmowego. Najważniejsze i najbardziej istotne z dietetycznego punktu widzenia substancje odżywcze, jakie znajdziemy w bananach to:

• Witaminy A, C, E, K oraz witaminy z grupy B
• Pierwiastki mineralne, w tym zwłaszcza potas, magnez, fosfor oraz wapń
• Białko
• Błonnik pokarmowy

W 100 gramach dojrzałego banana znajdziemy aż 360 mg Potasu, a do tego 27 mg Magnezu, 5 mg Wapnia a także 1 mg Sodu. 100 gram banana to także ponad 20 gr węglowodanów, ponad 2,5 gr błonnika pokarmowego oraz około 1 gr białka.

Zastosowanie

W kuchni.

Banany, oprócz spożywania w postaci surowej, wykorzystywane są także jako dodatek do sałatek owocowych i wielu deserów. Można wykorzystać go również do przetworów m.in. soków czy dżemów. Banany stosowane w formie chipsów są składnikiem zdrowego musli.
Z bananów można upiec chleb bananowy, który jest bardzo smaczny i  zarazem odżywczy.

W kosmetyce.

Banany są wykorzystywane do produkcji maseczek dla skóry. Posiadają właściwości ujędrniające, odżywcze oraz poprawiają koloryt skóry. Banany łagodzą podrażnienia i niwelują drobne zmarszczki. Ze względu na zawartość witaminy A, maseczka z banana wpływa na redukcję różnego rodzaju niedoskonałości takich jak przebarwienia czy wykwity skórne. Witamina B, która jest obecna w tym smacznym owocu hamuje procesy starzenia skóry, działa nawilżająco i rozjaśniająco na skórę.

Dla zdrowia:

·         obniżają ciśnienie – jeden średniej wielkości banan zawiera prawie 400 mg potasu co sprawia, że owoc ten wpływa doskonale na nadciśnienie skutecznie je obniżając.

·         obniżają cholesterol – te cenne właściwości zawdzięczają sporej ilości zawartych w nim pektyn, czyli błonnika pokarmowego.

·         Leczą wrzody żołądka – badania wykazują, że te owoce z krajów egzotycznych przyczyniają się do wzrostu komórek błony śluzowej żołądka, a także pobudzają produkcję śluzu stanowiącego powłokę ochronną dla ścian żołądka co zapobiega szkodliwemu działania soków żołądkowych.

·         niestrawność – skrobia z niedojrzałych bananów jest bardzo pomocna zarówno przy niestrawności żołądka jak i w przypadku wzdęć.

·         ukąszenia – w wielu krajach banana, a właściwie jego skórkę wykorzystuje się jako dobry sposób na łagodzenie ukąszeń po komarach, a także w przypadku pojawienia się tzw. kurzajek. Takie działanie wykazuje znajdujący się w skórce banana enzym, który posiada również właściwości przeciwzapalne.

·         wybielają zęby – aby uzyskać taki efekt należy wewnętrzną częścią skórki pocierać o powierzchnię zębów kilka razy w ciągu całego tygodnia. Skórka od banana jest zdecydowanie lepszym rozwiązaniem niż inne, syntetyczne preparaty wybielające, ponieważ nie zawiera ona składników chemicznych, które mogą uszkadzać szkliwo zęba.

Październik  2018

Ciekawostki o szpinaku i selerze łodygowym

Szpinak:

1. Szpinak jest jedynym z najbardziej odżywczych warzyw.

2. Jest źródłem żelaza.

3. W szpinaku występuje kwas szczawiowy.

4. Liście szpinaku są lekkostrawne.

5. Wywodzi się z centralnej i zachodniej Azji.

6. Chroni przed chorobami.

7. Jeśli spożywane są regularnie mogą wspomagać kondycję zdrowotną.

8. Zawiera 91% wody.

9. Jest gatunkiem rośliny jednorocznej z rodziny szarłatowatych.

10. Należy do zielonych warzyw liściastych.

Seler łodygowy:

1. Seler zawiera aż 86 różnych substancji, które pozytywnie działają na zdrowie.

2. Seler dostarcza witamin.

3. Ułatwia odchudzanie.                     

4. Jest popularny w polskiej kuchni.

6. Seler jest bogatym źródłem witamin.

7. Przyspiesza metabolizm

8. Ma działanie przeciwzapalne.

9. Przyspiesza przemianę materii.

10. Pochodzi z Eurazji.

CZERWIEC

MIĘTA PIEPRZOWA, zwana także miętą lekarską, to zioło, którego właściwości i działanie doceniano już w starożytności. W lecznictwie znalazło zastosowanie ziele mięty pieprzowej, liście mięty pieprzowej, olejek i mentol, który uzyskiwany jest z olejku z mięty pieprzowej przez wymrażanie.

Mięta pieprzowa na dolegliwości żołądkowe

W medycynie ludowej liście mięty pieprzowej oraz olejek miętowy stosowało się        w bólach żołądka, zaburzeniach trawienia, jak nudności, niestrawność, a także w kolkach jelitowych. Obecnie liście mięty pieprzowej w postaci herbaty, nalewki, olejku i wyciągu są stosowane w dolegliwościach, takich jak skurcze górnego odcinka przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, gdyż wykazują działanie rozkurczowe i obniżają napięcie mięśni gładkich.

W przypadku nadkwaśności żołądka mięta może powodować nasilenie dolegliwości

Za działanie przeciwskurczowe odpowiedzialne są flawonoidy oraz związki zawarte w olejku miętowym, a przede wszystkim sam mentol.

Miętę pieprzową można także stosować w niestrawności z zaburzeniami wydzielania soków trawiennych. Mięta pieprzowa zwiększa bowiem ilość soku żołądkowego, dzięki czemu ułatwia trawienie i przyswajanie pokarmów.

Ponadto można ją stosować w nieżycie żołądka oraz w syndromie drażliwego jelita.

Poza tym mięta pieprzowa przywraca prawidłowe ruchy perystaltyczne jelit, umożliwia odpowiednie przemieszczanie treści jelitowej oraz odejście gazów, a tym samym zapobiega wzdęciom.

RZODKIEWKA jest krewniaczką brukselki, kalafiora i brokułów (wszystkie należą do rodziny warzyw kapustowatych) i odmianą rzodkwi zwyczajnej. Historia jej powstania nie jest dokładnie znana – wyhodowano ją najprawdopodobniej w średniowiecznej Europie. 

Składniki odżywcze rzodkiewki, kaloryczność

Ze względu na niską kaloryczność (100 g rzodkiewki to zaledwie 14 kcal), warzywo to powinno na stałe wejść do menu osób dbających o linię. Tym bardziej że dostarcza również sporo minerałów (głównie potasu, ale również wapnia, fosforu, magnezu, żelaza, siarki, której zawdzięcza ostry smak, cynku, miedzi i fluoru) oraz witamin – w tym kwasu askorbinowego i witamin z grupy B (zawiera ich więcej niż rzodkiew). W rzodkiewce znajdziemy również błonnik (w 100 g jest go 2,5 g), kwas foliowy, retinol, prowitaminę A i niacynę. 

1. Rzodkiewka przyspiesza metabolizm

Rzodkiewka sprzyja odchudzaniu nie tylko ze względu na znikomą kaloryczność, ale również korzystny wpływ na tempo przemiany materii, przyczynia się do tego m.in. potas – pierwiastek, który bierze udział w spalaniu tłuszczów i węglowodanów. Metabolizm wspomaga też błonnik rzodkiewki – poprawia pracę jelit (przeciwdziałając przy tym zaparciom), zmniejsza apetyt, ograniczając przy tym wchłanianie i przyswajanie tłuszczów.

2. Rzodkiewka wspomaga pracę układu pokarmowego, w tym wątroby

Rzodkiewka pobudza wydzielanie żółci, usprawniając tym samym pracę wątroby. Olejek gorczycowy zaś zapobiega problemom trawiennym, a siarka, którą zawiera, niszczy szkodliwe bakterie obecne w przewodzie pokarmowym. Ze względu na obecność olejków i kwasów organicznych, z rzodkiewek zrezygnować powinny jednak osoby z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, z zapaleniem wątroby oraz nieżytem jelit.

3. Rzodkiewka wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn

Wspomagając pracę wątroby, nerek (działanie moczopędnie) i jelit, a także przyspieszając tempo metabolizmu, rzodkiewki intensyfikują oczyszczanie organizmu z toksyn i ubocznych produktów przemiany materii. Ze względu na detoksykacyjne działanie rzodkiewka jest często polecana w dietach oczyszczających i jako składnik tak modnych ostatnio "soków detoks".

4. Rzodkiewka działa antybakteryjnie i przeciwzapalnie

Właściwości te rzodkiewka zawdzięcza olejkowi gorczycowemu i zawartej w nim siarce. Związek ten wspomaga nie tylko trawienie, ale również leczenie infekcji, oczyszczanie nosa i zatok, rozpuszcza nadmiar flegmy. Rzodkiewka zawiera również kwercetynę – związek o silnych właściwościach przeciwzapalnych.

5. Rzodkiewka zapobiega anemii

Obecność żelaza, miedzi i manganu w rzodkiewce sprawia, że jest to produkt bardzo pożądany w profilaktyce niedokrwistości. Wymienione pierwiastki odgrywają bowiem ważną rolę w procesie wytwarzania krwi (żelazojest głównym składnikiem hemoglobiny, zaś miedź zwiększa jego przyswajanie). Aby w pełni wykorzystać krwiotwórcze pierwiastki, warto rzodkiewkę łączyć z produktami bogatymi w witaminę C (np. natką pietruszki) – kwas askorbinowy zwiększa ich przyswajalność.

6. Rzodkiewka wzmacnia włosy, paznokcie, pomaga w trądziku

Obecność siarki i sporych ilości potasu poprawia kondycję cery (szczególnie przy trądziku i skórze łojtokowej), wzmacnia włosy i paznokcie. Regularne spożywanie rzodkiewek zmniejsza też wypadanie włosów, ich tendencję do przetłuszczania się i łupież.

Maj

 Chrzan   

Chrzan pospolity (Armoracia rusticana) – gatunek rośliny z rodziny kapustowatych (Ludowe nazwy: warzęcha, warzucha). Ta bylina warzywna z rodziny krzyżowych spotykana jest niemal w całej Europie i Azji. Chrzan znany był już starożytnym Rzymianom. W średniowieczu przygotowywano z niego okłady przeciwreumatyczne. Marynarze zbierali go w rejsy jako środek przeciw szkorbutowi (schorzenie spowodowane poważnym niedoborem witaminy c). 

Chrzan pobudza trawienie

Chrzan pobudza wydzielanie soków trawiennych, ułatwia przyswajanie pokarmów    i poprawia przemianę materii, dlatego zapobiega dolegliwościom trawiennym po zjedzeniu tłustych i ciężkostrawnych potraw. Z tego powodu sarmaci spożywali go  w czasie biesiad do ociekających tłuszczem mięsiw. Z kolei staropolski zwyczaj głosił, że kto na śniadanie zje trochę chrzanu ze święconki, może bezkarnie jeść wszystkie świąteczne przysmaki.

Chrzan na katar, kaszel i zapalenie zatok

Poza związkami antynowotworowymi chrzan zawiera także substancje antybakteryjne, takie jak fitoncydy (należące do glukozynolanów), lizozym i alkohol fenyloetyl, dzięki czemu działa na organizm równie silnie jak syntetyczne antybiotyki. Nic dziwnego, że w medycynie ludowej chrzan wykorzystywano w celu leczenia przeziębienia i innych infekcji górnych dróg oddechowych."Starożytni czynili z chrzanu lekarstwo przeciwko boleniu głowy zaziębionej: chrzan drobno pokrojony suszyli i miałko utartego po łyżeczce z winem ciepłym choremu pić dawali, każąc mu zaraz w pościel się kłaść i pocić"2. Z kolei chrzan w postaci syropu ma    działanie wykrztuśne, dlatego można go stosować przy uciążliwym kaszlu, także tym, który towarzyszy np. zapaleniu oskrzeli. Natomiast wdychanie olejków eterycznych, które unoszą się nad świeżo tartym chrzanem, udrożnią zatkane zatoki.                                                                                                                                     Przepis na syrop z chrzanu

Do 100 g świeżego, utartego chrzanu dodaj 1/2 szklanki ugotowanej, przestudzonej wody i pozostaw pod przykryciem na pół godziny. Powstanie wówczas sok, który należy wycisnąć. Następnie dodaj do niego 100g miodu, syropu lub osłodzonego soku owocowego i wymieszaj. Tak przyrządzoną miksturę pij 3 razy dziennie po jednej łyżce stołowej w kaszlu i nieżytach dróg oddechowych. Dzieciom podawaj po 1 łyżeczce od herbaty.

Przepis pochodzi z: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1987

Chrzan na bóle reumatyczne i nie tylko

Okład z chrzanu jest pomocny przy reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz chorobach pokrewnych. Pod wpływem działania drażniącego, przekrwienia i efektu cieplnego dolegliwości bólowe i przykurcze mięśni ustępują, obrzęki zmniejszają się, a zdolność ruchowa stawów w kończynach zostaje poprawiona. Współczesna fitoterapia poleca okłady z chrzanu również w przypadku zapalenia nerwu kulszowego i bólach w skazie moczanowej.                                              

W medycynie ludowej stosuje się sok ze świeżo utartego chrzanu z dodatkiem dziesięcioprocentowego amoniaku w stosunku 4:1, który wciera się w chore stawy      z obrzękiem oraz w zapaleniu ścięgien. Z kolei miazga z chrzanu służy do okładów na skórę w chorobie reumatycznej, bólach stawowych i mięśniowych oraz nadwerężeniu ścięgien. Wystarczy utrzeć drobno świeży korzeń chrzanu, a powstałą miazgę przyłożyć na chore miejsce, nakryć ceratką i trzymać do czasu pojawienia się uczucia silnego pieczenia.                                                                     

Chrzan - przeciwwskazania

Z chrzanu powinny zrezygnować osoby, które cierpią na wrzody żołądka, zgagę, schorzenia wątroby czy niewydolność nerek. Pozostałe osoby powinny pamiętać, ze dziennie można zjeść maksymalnie 4 łyżeczki (około 40 g) tartego chrzanu. Spożyty w większych ilościach może doprowadzić do podrażnienia nerek, błony śluzowej żołądka i jelit.

Chrzan na piegi. Zastosowanie chrzanu w kosmetyce

Chrzan to także sposób na pozbycie się piegów. Wystarczy przygotować wybielającą nalewkę na chrzanie i przecierać nią piegi rano i wieczorem.                                                                                                               Nalewka na chrzanie (chrzanowa) na piegi

Jeden średniej wielkości korzeń chrzanu należy drobno pokroić, zalać szklanką octu winnego i odstawić w ciemne miejsce na 14 dni. Po tym okresie trzeba odcedzić nalewkę. Można ją także sporządzić na mleku (znacznie szybciej, ma ona także silniejsze działanie). Posiekany drobno lub utarty korzeń chrzanu należy ugotować  w 1/2 l mleka i ciepłym wywarem przemywać twarz.

Przepis pochodzi z: Leśnicka M., Zielska zioła i ziółka, Tower Press, Gdańsk 2000

Chrzan - zastosowanie w kuchni

Dawniej chrzan wykorzystywano w kuchni jako środek konserwujący, który miał zapobiegać psuciu się przetworów czy mięs. Pieczone mięsa obkładano tartym chrzanem lub wtykano w nie ostrugany korzeń chrzanu. Do dzisiaj do różnych przetworów dodaje się liście chrzanu, np. do kwaszenia ogórków. Obecnie chrzan jest kojarzony przede wszystkim jako przyprawa, której nie może zabraknąć na wielkanocnym stole, obowiązkowo razem z buraczkami w postaci ćwikły. Z kolei chrzan z octem podaje się do zimnych mięs, wędlin, ryb w galarecie, do gorących mięs gotowanych, np. do sztuki mięsa, wołowiny peklowanej itp.

Warto wiedzieć, że poza chrzanem pospolitym wyróżnia się także inne rodzaje chrzanu, m.in. chrzan japoński (wasabi), który jest niezbędnym składnikiem sushi.

Kwiecień

Melon                                                                                                                 Ogórek melon, melon – gatunek ogórka z jadalnym owocem należący do rodziny jednorocznych roślin dyniowatych. Rośnie dziko w Afryce, na dużych obszarach Azji o klimacie tropikalnym i umiarkowanym, w Australii i na niektórych wyspach Pacyfiku. Melon to owoc, którego właściwości i wartości odżywcze powinny docenić zwłaszcza osoby zmagające się z nadciśnieniem i miażdżycą. Zapobiega bowiem odkładaniu się blaszki miażdżycowej i reguluje poziom ciśnienia. Poza tym wspomaga pracę oczu i pozwala na dłużej zachować opaleniznę. Jest także skutecznym środkiem odchudzającym. Sprawdź, jakie jeszcze działanie ma melon.                                          Melon może uchronić przed nowotworami i miażdżycą                               Odmiany melona o pomarańczowym miąższu (m.in. kantalupa, melba) są skarbnicą beta-karotenu, czyli prowitaminy A. To związek należący do grupy karotenoidów (pomarańczowych, czerwonych i żółtych barwników roślinnych), który jest przeciwutleniaczem chroniącym przed rozwojem niektórych nowotworów oraz miażdżycy. Ponadto beta-karoten wspomaga funkcjonowanie wzroku, a także pozwala na dłużej zachować opaleniznę.                                                                                       Melon na nadciśnienie. W melonie nie brakuje również potasu – pierwiastka, którego jedną z głównych ról jest regulacja ciśnienia tętniczego. Jak wynika z badań, włączenie dużych ilości potasu chroni przed rozwojem nadciśnienia tętniczego, a także ułatwia kontrolę ciśnienia u chorych na nadciśnienie.   Z kolei zbyt niskie spożycie potasu może powodować wzrost ciśnienia tętniczego. Według specjalistów z Instytutu Żywności i Żywienia (Normy żywienia dla populacji polskiej – nowelizacja), dziennie należy dostarczyć około 4700 mg potasu na dobę. 100 gramów melona zwiera - w zależności od rodzaju - nawet do 267 mg tego pierwiastka, w związku   z tym owoc ten skutecznie uzupełni wszelkie niedobory.                                                                     Melon na nerwy.  Melon zawiera witaminy z grupy B, które odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego, m.in. poprawiają nastrój                     i koncentrację, a także ułatwiają zaspanie. W związku z tym po melona powinny sięgnąć zwłaszcza osoby żyjące w stresie i mające problemy ze snem. Melon na odchudzanie. Melon w większości (około 90 proc.) składa się z wody i jest niskokaloryczny, a dodatkowo zawiera cytrulinę - aminokwas, który uczestniczy w produkcji hormonu wzrostu, przyśpieszającego odchudzanie. W związku z tym osoby walczące ze zbędnymi kilogramami powinny włączyć melon do diety.  Melon – zastosowanie kuchni. Soczysty i aromatyczny miąższ melon kantalupa to idealny dodatek do sałatek owocowych. Z kolei żółty melon miodowy idealnie komponuje się z szynką parmeńską. Natomiast melon zielony pasuje do dań z owocami morza. Melon galia najlepiej dodawać do lodów i deserów. Melon – zastosowanie w kosmetyce. Wyciąg z melona jest składnikiem kremów nawilżających, regenerujących i przeciwzmarszczkowych.  Nic dziwnego – melon zawiera witaminy C    i E oraz beta-karoten - przeciwutleniacze, które opóźniają proces starzenia, a także dbają o to, by skóra była zdrowa. Melon nie dla cukrzyków. Melon należy do produktów o wysokim indeksie glikemicznym (IG=60), w związku z tym nie może być spożywany przez osoby chore na cukrzycę. Melon a alergia - uwaga uczuleni na pyłki traw. Melon może być przyczyną alergii krzyżowej. To stan, w którym u osoby uczulonej na jeden alergen może pojawić się też reakcja uczuleniowa po kontakcie       z inną substancją, która ma podobną budowę lub/i pochodzi z tej samej grupy alergenów. U osób uczulonych na pyłki traw może się pojawić reakcja alergiczna także po spożyciu melona oraz arbuza  i pomarańczy.                                                                                             

Rodzaje melonów                               

   -melon miodowy - ma żółtą lub zielonkawą skórkę oraz żółty i słodki miąższ

 -melon kantalupa - rozpoznasz go po złoto-zielonej skórce, która jest pokryta charakterystyczną białą siateczką, a także po pomarańczowym miąższu                                                                                                         -melon galia ma żółtą skórkę, która również jest pokryta siateczką, oraz jasnozielony miąższ                           

 -melon emir - ma bladozieloną skórkę i pomarańczowy miąższ                                                                              

-melon melba - ma kremową skórkę pokrytą siateczką i pomarańczowy miąższ                                                

 -melon seledyn - ma zieloną skórkę pokrytą siateczką i seledynowy miąższ

MARZEC

MELON

 to owoc, którego właściwości i wartości odżywcze doceniano od czasów starożytnych. Już wtedy owoc ten uprawiano nad Nilem. Do Europy trafił w XV w. i od razu zdobył popularność wśród smakoszy i nie tylko. Lekarze medycyny naturalnej polecali jego spożywanie w rekonwalescencji po chorobach, w reumatyzmie, a także w chorobach nerek, gdyż łagodnie stymuluje pracę tego narządu oraz działają moczopędnie. To nie jedyne właściwości zdrowotne melonów.

W melonie nie brakuje również potasu – pierwiastka, którego jedną z głównych ról jest regulacja ciśnienia tętniczego. Jak wynika z badań, włączenie dużych ilości potasu chroni przed rozwojem nadciśnienia tętniczego, a także ułatwia kontrolę ciśnienia u chorych na nadciśnienie.

Melon zawiera witaminy z grupy B, które odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego, m.in. poprawiają nastrój i koncentrację, a także ułatwiają zaspanie. W związku z tym po melona powinny sięgnąć zwłaszcza osoby żyjące w stresie i mające problemy ze snem.Melon w większości (około 90 proc.) składa się z wody i jest niskokaloryczny, a dodatkowo zawiera cytrulinę - aminokwas, który uczestniczy w produkcji hormonu wzrostu, przyśpieszającego odchudzanie. W związku z tym osoby walczące ze zbędnymi kilogramami powinny włączyć melon do diety.

JAJKO

Najcenniejszym składnikiem jajka jest białko. To białko pełnowartościowe, które zawiera wszystkie niezbędne dla funkcjonowania organizmu aminokwasy (także te, których nie potrafimy sami wyprodukować). Spożywając jajka, dostarczamy organizmowi także wapnia, żelaza, magnezu, fosforu i potasu – składników mineralnych, bez których wiele narządów wewnętrznych, kości i stawy nie pracowałyby tak wydajnie.

Szczególnie istotne dla ochrony przed szkodliwymi czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi substancje zawiera żółtko. Jest źródłem lecytyny, która nie pozwala, by cholesterol odkładał się na ścianach naczyń krwionośnych, a także luteiny, stanowiącej ochronę przed zgubnym promieniowaniem słonecznym i korzystnie wpływającej na wzrok.

LUTY

CZERWONY RYŻ

Badania wskazują na działanie przeciwnowotworowe czerwonego ryżu i redukcję ryzyka chorób serca w stopniu porównywalnym z lekami obniżającymi poziom cholesterolu całkowitego. Osoby ze zwiększonym ryzykiem chorób krążenia z pewnością powinny włączyć czerwony ryż do diety. Wykazano również jego pozytywny wpływ na redukcję masy ciała.

Dostarcza on węglowodanów złożonych, które są źródłem energii. Ponadto ryż zawiera witaminy z grupy B a także witaminy K i E i wapń, żelazo oraz cynk, potas, fosfor, mangan, magnez. W porcji czerwonego ryżu znajdują się aż 3 gramy błonnika (podczas, gdy w porcji brązowego ryżu 2 gramy). Ryż biały jest poddawany obróbce, która pozbawia go cennych składników, dlatego lepiej wybierać ryż brązowy lub czerwony. 

KEFIR

 jest fermentowanym napojem mlecznym, wytwarzanym z użyciem tzw. grzybków (ziaren) kefirowych, złożonych z odpowiednich bakterii i drożdży. Ma białą lub jasnokremową barwę, lekko zawiesistą konsystencję, charakteryzuje się wyrazistym, kwaśnym smakiem. Obecne są w nim pęcherzyki dwutlenku węgla, przez co jest delikatnie musujący i orzeźwiający. Kefir zawiera korzystne dla zdrowia bakterie fermentacji mlekowej.

Kefir najprawdopodobniej pochodzi z Kaukazu, gdzie wytwarzany był przez pasterzy. Wlewali oni mleko do skórzanych worków, w których dochodziło do fermentacji dzięki działaniu specyficznej mikroflory.

Bardzo cenne ze zdrowotnego punktu widzenia są obecne w kefirze bakterie i drożdże. Kefir jest dobrym źródłem witamin z grupy B: B1, B12 oraz kwasu foliowego, a także witaminy K i biotyny. Dostarcza także istotnych ilości wapnia i magnezu. W kefirze znajdują się aminokwasy niezbędne, m.in. tryptofan, który wpływa pozytywnie na układ nerwowy i działa wyciszająco. Kefir to niskokaloryczny napój mleczny (50-70 kcal w 100 g), który dzięki zawartości białka jest bardzo sycący. Zawiera laktozę, jednak często nie wywołuje dolegliwości trawiennych u osób z nietolerancją tego cukru. Lepsza tolerancja wynika z obecności w kefirze bakterii i drożdży, które częściowo rozkładają laktozę.

STYCZEŃ

Siemię lniane

1.    Ma właściwości przeczyszczające.

2.   Przeciwdziała zgadze.

3.   Zawiera kwasy tłuszczowe z grupy OMEGA.

4.   Działa przeciwbakteryjnie i antywirusowo.

5.   Niewielkie ilości związków cyjanowych, dlatego nie powinniśmy spożywać max. 3 łyżeczki dziennie.

Seler naciowy

1.            Znany był już w starożytności.

2.           Niskokaloryczny (5-7 kcal/100g).

3.           Ma korzystny wpływ na skórę, a sok z selera naciowego świetnie działa na włosy.

4.           Istnieje 20 gatunków selera.

5.           Wykorzystywany w terapiach artretyzmu.

GRUDZIEŃ

Awokado

Awokado to owoc, który bardzo łatwo zjeść, a w dodatku posiada wiele właściwości leczniczych i wartości odżywczych. Doceniali je już mieszkańcy południowo-środkowego Meksyku, skąd pochodzą. Nazwa awokado pochodzi od słowa Ahuacuatl, które w języku Azteków oznacza "drzewo, na którym rosną jadra". Geneza tej nazwy ściśle wiąże się z kształtem owocu oraz jego domniemanymi właściwościami afrodyzjaku. Awokado - wartości odżywcze. Zdrowy tłuszcz likopen, potas, witaminy C, E, A, z grupy B, luteina i zeaksantyna.
W przeciwieństwie do większości popularnych owoców, w awokado mało jest cukrów prostych. Awokado jest natomiast bogatym źródłem jednonienasyconych kwasów tłuszczowych (omega-9). Zawartość omega-9 w awokado sięga średnio 20-30%. Zawiera też dobrą proporcję nienasyconych kwasów tłuszczowych omega -3 i omega-6, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu.4 Dzięki obecności tych tłuszczów cenne składniki z innych produktów są lepiej przyswajalne, np. organizm przyswaja 4 razy więcej antyrakowego likopenu z pomidorów, jeśli jednocześnie jemy awokado np. w sałatce. W awokado jest też dużo potasu (więcej niż w bananach), który reguluje ciśnienie krwi, czuwa nad prawidłową pracą serca, a także wpływa korzystnie na układ nerwowy.
Owoc ten zawiera sporo witamin C, E i A – silnych przeciwutleniaczy, które mają działanie przeciwnowotworowe, a także witamin z grupy B, wśród nich szczególnie cenny jest kwas foliowy.

Czosnek

Czosnek to absolutny lider w świecie leczniczych roślin: jest naturalnym antybiotykiem, hamuje rozwój bakterii, zwalcza infekcje, obniża ciśnienie krwi. Nawet te osoby, które nie lubią specyficznego zapachu czosnku, nie mogą mu odmówić niezwykłych właściwości.
Dlaczego czosnek cieszy się nieustannie powodzeniem? Wystarczy zjadać tylko jeden ząbek czosnku dziennie, by w krótkim czasie odczuć jego zbawienny wpływ na zdrowie. W tym niewielkim ząbku kryje się bowiem cała apteka – związki flawonoidowe, aminokwasy, saponiny, cukry, związki śluzowe, witaminy (B1, B2, PP, C, prowitamina A), liczne sole mineralne (m.in. potasu, wapnia, magnezu) oraz rzadkie mikroelementy (m.in. kobalt, chrom, nikiel). Ale najcenniejsze w czosnku są olejki eteryczne bogate w siarczki i allicynę, związek o charakterystycznym ostrym zapachu. Najzdrowszy jest czosnek surowy, lecz ze względu właśnie na jego specyficzny zapach, nie przez wszystkich akceptowany, rzadko jadamy go w tej postaci. Na szczęście jako alternatywę mamy wiele bezwonnych preparatów zawierających czysty czosnek liofilizowany lub w postaci maceratu.

LISTOPAD

Jarmuż

Jarmuż to warzywo, którego wartości odżywcze i właściwości zdrowotne były doceniane już w starożytności. Jednak w Polsce wciąż służy bardziej do ozdabiania półmisków niż do jedzenia. To ogromny błąd, ponieważ jarmuż zapobiega wielu groźnym chorobom, takim jak nowotwory i choroby serca.
Jarmuż to odmiana kapusty o długich, pomarszczonych liściach, której właściwości zdrowotne są doceniane m.in. w Skandynawii. W Polsce mało kto wie, jakie wartości odżywcze posiada jarmuż, dlatego jest traktowany bardziej jako roślina ozdobna. Tymczasem barwne liście jarmużu (w różnych odcieniach zieleni, fioletowo zielone i fioletowobrązowe) są skarbnicą białka, błonnika, witamin - przede wszystkim C i K, a także soli mineralnych - zwłaszcza wapnia i potasu, oraz sulforafanu - silnego przeciwutleniacza.

Jogurt

Jogurt dietetycy zachęcają, by codziennie zjadać kubek jogurtu, bo jest bardzo zdrowy. Zwiększa odporność, chroni przed infekcjami i pomaga je wyleczyć. Problem w tym, że na rynku jest wiele jogurtów, które są sztucznie barwione i dosładzane aspartamem. Które jogurty są najzdrowsze? Prawdziwy jogurt składa się wyłącznie z mleka i bakterii. Warunek ten spełniają tylko jogurty naturalne, i to nie wszystkie. Pułapka tkwi już w samej nazwie. Napis na etykiecie „jogurt naturalny” nie oznacza bowiem wcale, że jest on wytwarzany metodami naturalnymi, ale jedynie to, że nie zawiera dodatków smakowych.
Jogurt naturalny powstaje w wyniku fermentacji mleka poddanego działaniu odpowiednich szczepów bakterii. Zdecydowana większość dostępnych na rynku jogurtów to produkty mleczne z dodatkiem bakterii i rozmaitych substancji nadających im odpowiednią konsystencję i strukturę.

PAŹDZIERNIK

Amarantus - nazywany zbożem XXI wieku - należy do najstarszych roślin uprawnych świata. Przed odkryciem Ameryki, wraz z kukurydzą, fasolą i ziemniakami, stanowił podstawę pożywienia Inków, Majów i Azteków. Amarantus jest zbożem, które charakteryzuje się szczególnie wysokimi wartościami odżywczymi i zdrowotnymi.

Amarantus pod względem zawartości żelaza nie ma sobie równych. Zawiera go 5-krotnie więcej niż szpinak lub pszenica. Jest niezwykle cennym źródłem białka – lepiej przyswajalnego niż z mleka czy soi, a przy tym nie zawierającego glutenu. Wyróżnia się niezwykle drobną frakcją skrobi, pięć razy łatwiejszą do strawienia od skrobi zawartej w kukurydzy.
Amarantus pod względem zawartości żelaza nie ma sobie równych. Zawiera go 5-krotnie więcej niż szpinak lub pszenica. Jest niezwykle cennym źródłem białka – lepiej przyswajalnego niż z mleka czy soi, a przy tym nie zawierającego glutenu. Wyróżnia się niezwykle drobną frakcją skrobi, pięć razy łatwiejszą do strawienia od skrobi zawartej w kukurydzy. Amarantus pod względem zawartości żelaza nie ma sobie równych. Zawiera go 5-krotnie więcej niż szpinak lub pszenica. Jest niezwykle cennym źródłem białka – lepiej przyswajalnego niż z mleka czy soi, a przy tym nie zawierającego glutenu. Wyróżnia się niezwykle drobną frakcją skrobi, pięć razy łatwiejszą do strawienia od skrobi zawartej w kukurydzy.

Amarantus pod względem zawartości żelaza nie ma sobie równych. Zawiera go 5-krotnie więcej niż szpinak lub pszenica. Jest niezwykle cennym źródłem białka – lepiej przyswajalnego niż z mleka czy soi, a przy tym nie zawierającego glutenu. Wyróżnia się niezwykle drobną frakcją skrobi, pięć razy łatwiejszą do strawienia od skrobi zawartej w kukurydzy.

Nasiona chia

Nasiona chia dostarczają ogromną ilość składników odżywczych i małą ilość kalorii. Nasiona chia to małe czarne nasiona roślin którą zwiemy szałwia hiszpańska , należy do tej samej rodziny co mięta i melisa .
Roślina ta rośnie naturalnie w Ameryce Południowej.
W dawnych czasach nasiona chia były ważnym pokarmem dla Azteków i Majów.
Są cenione za ich zdolność do zapewnienia organizmowi zrównoważonej energii ... tłumaczenie słowa "chia" z języka starożytnych Majów to "siła". Pomimo używania od wieków jako dodatek do żywności, dopiero niedawno nasiona chia uznano za cenne dla zdrowia pożywienie.
W ciągu ostatnich kilku lat popularność chia znacznie wzrosła i obecnie są spożywane przez ludzi świadomych zdrowego odżywiania na całym świecie.
Nawet małe ilości nasiona chia dostarczają potężną dawkę wartości odżywczych.
Roślina ta rośnie naturalnie w Ameryce Południowej. W dawnych czasach nasiona chia były ważnym pokarmem dla Azteków i Majów. Są cenione za ich zdolność do zapewnienia organizmowi zrównoważonej energii ... tłumaczenie słowa "chia" z języka starożytnych Majów to "siła". Pomimo używania od wieków jako dodatek do żywności, dopiero niedawno nasiona chia uznano za cenne dla zdrowia pożywienie. W ciągu ostatnich kilku lat popularność chia znacznie wzrosła i obecnie są spożywane przez ludzi świadomych zdrowego odżywiania na całym świecie. Nawet małe ilości nasiona chia dostarczają potężną dawkę wartości odżywczych.
Roślina ta rośnie naturalnie w Ameryce Południowej.
W dawnych czasach nasiona chia były ważnym pokarmem dla Azteków i Majów.
Są cenione za ich zdolność do zapewnienia organizmowi zrównoważonej energii ... tłumaczenie słowa "chia" z języka starożytnych Majów to "siła". Pomimo używania od wieków jako dodatek do żywności, dopiero niedawno nasiona chia uznano za cenne dla zdrowia pożywienie.
W ciągu ostatnich kilku lat popularność chia znacznie wzrosła i obecnie są spożywane przez ludzi świadomych zdrowego odżywiania na całym świecie.
Nawet małe ilości nasiona chia dostarczają potężną dawkę wartości odżywczych.

Już mała porcja (28 g), nasion chia dostarcza:
Błonnik: 11 gramów.
• Białko: 4 gramy.
• Tłuszcz: 9 gramów (z czego 5 gramów Omega-3).
• Wapń 18% ZDS (Zalecane dzienne spożycie).
• Mangan: 30% ZDS
• Magnez: 30% ZDS.
• Fosfor: 27% ZDS.

Marchew

Marchew to warzywo, o którego właściwościach leczniczych i wartościach odżywczych decydują witaminy, minerały i przeciwutleniacze. Wśród tych ostatnich jednym z ważniejszych jest beta-karoten, który nie tylko wzmaga opaleniznę, lecz także zapewnia prawidłowe funkcjonowanie wzroku, wzmacnia odporność i może ochronić przed rozwojem nowotworów.
Marchew to warzywo, którego właściwości i wartości odżywcze doceniano już w starożytnych Chinach. Jednak wówczas najbardziej znana była odmiana w kolorze białym. Marchewkę pomarańczową wyhodowali Holendrzy dopiero w XVII wieku. To właśnie ona do dziś cieszy się największą popularnością, mimo że na rynku dostępne są także żółte, czerwone, a nawet ciemnofioletowe i czarne okazy. Pomarańczowa odmiana marchewki jest lubiana przede wszystkim przez miłośników słonecznych kąpieli, który wierzą, że regularne sięganie po to kolorowe warzywo pozwala przedłużyć opaleniznę. Jednak marchewkę powinny docenić także osoby, które mają problemy m.in. sercowe, ze wzrokiem i skórą.
Marchew skarbnicą beta-karotenu
Marchew jest bogatym źródłem karotenoidów - związków, które są jednocześnie barwnikami odpowiadającymi za pomarańczowy kolor marchewki i przeciwutleniaczami. W marchewce można znaleźć wszystkie rodzaje karotenoidów - alfa-karoten (0,53-4,96 mg/100 g), luteinę i zeaksantynę (0,30-0,51 mg/100 g) oraz nieznaczne ilości likopenu (0,015 mg/100 g). Jednak najwięcej zawiera beta-karotenu (6,15-9,02 mg/100 g) - prowitaminy A, z której w organizmie człowieka powstaje witamina A. Warto wiedzieć, że marchew jest jednym z bogatszych źródeł beta-karotenu. Można go znaleźć (choć już nie w takich ilościach) w szpinaku (3,25-5,60 mg/100 g) i jarmużu (2,84-43,80 mg/100 g) - w których beta-karoten jest maskowany przez chlorofil - a także w dyni (2,974 mg/100 g) i papryce czerwonej (2,38-3,25 mg/100 g).

Kiwi

Kiwi to owoc, który posiada liczne właściwości, m.in. przeczyszczające, odchudzające, a także odżywcze, dzięki czemu znalazł zastosowanie w kosmetyce. Jednak nie wszystkie osoby mogą się przekonać o działaniu tego egzotycznego owocu. Kiwi może być bowiem przyczyną alergii. Sprawdź, jakie właściwości ma kiwi i kto nie powinien po nie sięgać.
Kiwi, czyli owoc aktinidii, narodziło się w dolinie rzeki Jangcy w Północnych Chinach i początkowo nazywało się chińskim agrestem. Swoją obecną nazwę zyskało oficjalnie dopiero w 1974 roku. Wszystko za sprawą Normana Sondaga - amerykańskiego importera kiwi. Zauważył on, że owoc przypomina nowozelandzkiego ptaka kiwi, który także jest zaokrąglony, brązowy i owłosiony. Amerykanie do dziś pozostają jednym z importerów tego owocu. Z ponad pięćdziesięciu gatunków najczęściej uprawia się aktinidię smakowitą (Actinidia deliciosa), odmianę Hayward. Owoc ten jest nie tylko smaczny, lecz także wartościowy pod względem odżywczym. Nie brakuje w nim witamin (zwłaszcza C), minerałów (magnezu, fosforu, cynku, żelaza, a przede wszystkim potasu), a także wpływającej korzystnie na wzrok luteiny czy regulującego pracę układu pokarmowego błonnika.